Bugün 02 Mart 2026 Sanki dün gibi…

Eşim, hayat arkadaşım, çocuklarımın annesi; eğitim dünyasının zarif meleği, hayat yolculuğumun sessiz ama en güçlü rehberi Ziynet’im…

Bugün, sensizliğin üzerinden tam bir yıl geçti. Takvim yaprakları düştü, mevsimler değişti ama içimdeki zaman, seni kaybettiğim o günde donup kaldı.

Amansız hastalıkla başlayan o uzun ve yorucu yol… Ameliyatlar, ağır tedaviler, umutla korku arasında gidip gelen dualar… Derin üzüntümüz, kalça kırığıyla daha da ağırlaştı. Hayat, sevdiğin yürümeyi de senden kıskandı, haşin davrandı. Ve nihayet, şekerin gölgesinde yavaş yavaş kararan o yeşil gözlerin kapanışıyla kalbimizin ışığı da söndü. O nasıl bir iradeydi; bizleri üzmemek için en ufak bir şikâyetin olmadı, sükûnetle bekledin…

Sen gözlerini hayata yumduğun an, biz yaşama sevincimizi bir kalemde kaybettik. Geri dönüşü olmayan bu ayrılık, ruhumuzda onarılması güç bir yıkım bıraktı.

Ama biliyorum… Bu bir son değil, yalnızca bir vuslat ertelemesi. Cenab-ı Allah’ın rahmeti ve mağfireti üzerinden eksik olmasın. Ruhun şad, mekânın cennet olsun. Ebedî âlemde; senden önce giden sevdiklerinle, kızımızla, torunumuzla huzur içinde buluşman en büyük tesellimizdir.

Sen bu dünyadan göçtün ama adın, hatıran, sevgin kalbimizde ve dualarımızda sonsuzluğa yürümeye devam ediyor… Kalemim bugün seni yazdı, ruhuna ulaşsın…

CANANIMA VEDA!

Özledim seni, hem de pek çok…
Duyuyor musun? Özledim seni! İnan olsun, sen gittin gideli Hayatın kalmadı, zevki sefası, Yaşamanın tadı da, tuzu da. Ziynet’imdin oysa, tüm her şeyim, Sen gözümde de en kıymetlimdin, İnan olsun; gönlümde tacımdın! Matematik bilgesi, öğretmen, Sayısız kalbe dokunan, mirastın, Yokluğun hangi denklemle çözülür? Bilemem ki, kimse bilemez ki! Her yerde nice sevenin vardı. Amansız hastalık gelip aldı, O gün, 2 Mart, hayatım duruldu. Kapandı kapılar, bitti son nefes, Sol yanım çürüdü, kalbim kaskatı. Aşkımız kaderden yüce, derdim, Ölüm acımadı, aldı sessizce, Yandı, kavruldu o gün her hece. Şimdi her köşede var bir gölgen, Dağılmayan, konaklayan hüzün, Ellerimde kokun, gözlerimde son bakışın. Ne zaman ansam, yanar içim, Gözlerimden akan yaş değil, Geçmeyen ciğerimin sızısıdır, Beni sensiz bırakan yokluğu, Ne bir kelime teselli eder, Ne de bir mevsim sakinleştirir. Sen gittin ya; Artık her yer kış, her şey de yarım. Biliyorum, cennette gülüyorsun, Fakat ben buradayım, sensiz, Yorgun, darmadağın, hem de üzgün. Her anım, bitmeyen bir feryadım.

Sevgi ve saygıyla